Σαφέστατα και η βούληση του τέκνου παίζει κυρίαρχο ρόλο στην διαμόρφωση της δικαστικής εκτίμησης στην αναζήτηση του συμφέροντος για την επιμέλειά του από τον ένα εκ των δύο γονέων σε περίπτωση διαζυγίου των γονέων του. Ωστόσο αυτή θα πρέπει κατά την νομική μου άποψη να συνεκτιμάται με πολλούς άλλους παράγοντες, που διαμορφώνουν σε καθημερινή βάση την ψυχοσωματική προσωπικότητα του ανηλίκου. 

Τα νεώτερα χρόνια όλο και περισσότερες δικαστικές αποφάσεις, εσφαλμένα κατά την γνώμη μου, λαμβάνουν υπόψη σε υπέρτατο βαθμό την βούληση του ανηλίκου τέκνου για την αναζήτηση του "συμφέροντός" του  (κατά την νομική έννοια), σε δίκες όπου δύο γονείς διεκδικούν την επιμέλειά του. Ιδιαίτερα σε ηλικίες άνω των 12 με 13 ετών θα έλεγα ότι όλο και περισσότερες δικαστικές αποφάσεις την λαμβάνουν υπόψη σε κυρίαρχο βαθμό.

Ωστόσο κατά την προσωπική μου νομική άποψη η βούληση του τέκνου για το ποιος από τους δύο γονείς θα έχει την επιμέλειά του στην ηλικία των 12 και 13 ετών σε περίπτωση διαζυγίου των γονέων του, δεν έχει ακόμη την ωριμότητα για να αναζητήσει ποιο είναι το αληθινό συμφέρον του, αλλά επηρεάζεται καθημερινά από άλλους παράγοντες.

Για παράδειγμα ακούω πολλές πολλές το ανήλικο τέκνο όταν το καλώ στο γραφείο μου να μου λέει "περνάω καλύτερα με τον μπαμπά ή την μαμά γιατί μου λείπει, ενώ την μαμά ή τον μπαμπά την έχω κάθε μέρα δίπλα μου", "περνάω καλύτερα με τον μπαμπά ή την μαμά γιατί μου κάνει όλα τα χατίρια", "γιατί με πηγαίνει ταξίδια", "γιατί με πηγαίνει στην θάλασσα", "γιατί με αφήνει να παίζω όλη μέρα playstation", "γιατί με αφήνει να παίζω όλη μέρα στην γειτονιά". "Η μαμά ή ο μπαμπάς με καταπιέζει γιατί μου λέει όλη μέρα να διαβάζω", "γιατί δεν μου αφήνει να βλέπω τηλεόραση", "γιατί δεν μου αφήνει να χρησιμοποιώ το κινητό μου". Αυτές είναι συχνές φράσεις του.

Κατά την προσωπική εκτίμηση του γράφοντος για την δικαστική εκτίμηση της αναζήτησης του συμφέροντος του ανηλίκου τέκνου πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ιδιαίτερα ότι ο ανήλικος, που έχει ακόμη ατελή την ψυχοσωματική ανάπτυξη και την προσωπικότητά του υπό διαμόρφωση, υπόκειται ευχερώς σε επιδράσεις και υποβολές των γονέων ή άλλων, οι οποίες, έστω και χωρίς επίγνωση γενόμενες, οδηγούν ασφαλώς στο σχηματισμό της μονομερούς διαμόρφωσης και προτίμησης προς τον έναν από τους γονείς, οπότε η προτίμησή του δεν εξυπηρετεί πάντοτε και το αληθές συμφέρον του.

Ανδρέας Ν. Ρουμελιώτης

Δικηγόρος